• Joey Snijders wil zoveel mogelijk het leven zelf weer oppakken, met op de achtergrond altijd zijn naasten. ,,Ik zie dat zij het moeilijk hebben. -

    Foto Rinus van Denderen

De dagelijkse strijd van Joey Snijders: 'Het gaat goed met mij, alleen dat ding...'

VEENENDAAL Zittend in zijn rolstoel houdt Joey Snijders (33) in zijn rechterhand een balletje vast. Het is een onwennig gezicht, want de voetballer had zo'n projectiel altijd aan zijn linkervoet gekleefd. Wat zou hij graag weer zelfstandig willen lopen. 15 februari 2015 zorgde ervoor dat dit niet meer mogelijk is en sinds zijn auto-ongeluk vecht de Amersfoorter voor herstel. Hij bikkelt, vecht en strijdt. Dag in, dag uit.

Jeroen van der Veer

Als de fotograaf een foto van Joey wil maken, wordt het balletje weggegooid. ,,Die hoeft er niet op", aldus de inwoner van Kattenbroek die zaterdag 33 werd. ,,Zit mijn haar trouwens goed, pa?"

Zijn ijdelheid is nog altijd hetzelfde en toch is er door dat ene moment op 15 februari veel wél veranderd. Het zijn dan ook moeilijke dagen voor de familie Snijders. Aanstaande zaterdag is het vijf jaar geleden dat Joey een hersenbloeding kreeg en met zijn auto over de kop sloeg. Het ongeluk veranderde hun leven drastisch en nog elke dag wordt gewerkt aan de revalidatie.

ROLSTOEL Na het maken van de foto neemt Snijders weer plaats in zijn elektrische rolstoel. Eigenlijk walgt hij van dit apparaat en hij is 'm liever kwijt dan rijk. Toch beseft de ex-voetballer van onder andere Cobu Boys, VVZA, IJsselmeervogels en GVVV dat hij zonder de rolstoel amper iets kan. ,,Het gaat goed met mij, alleen dat ding…"

Er valt een stilte en ook vader Rob en moeder Sylvia weten even niet wat ze moeten zeggen. ,,Hij beseft heel goed wat de huidige situatie is", onderbreekt Rob de stilte. ,,Maar daar heeft Joey het moeilijk mee. Geestelijk weet 'ie alles, maar zijn lichaam werkt niet meer mee."

Want wat zou hij graag uit zijn rolstoel stappen, de bal uit zijn hand laten vallen en dat ding een rotschop geven. Zo eentje waarin alle opgekropte frustratie zit. Dit is helaas niet realistisch, maar dat betekent niet dat Joey zich neerlegt bij de situatie. Hij en zijn naasten knokken. Het liefst elk moment van de dag. De dertiger wil letterlijk en figuurlijk stappen zetten, maar hij wordt voor zijn gevoel geremd.

ALLES OPNIEUW LEREN Keer op keer loopt de familie Snijders tegen deuren aan. Groningen, Nijmegen en zelfs Amerika… je kunt het zo gek niet bedenken of het gezin is er met Joey geweest. ,,Stop daar maar over", onderbreekt Joey zijn vader, als Rob over de zoektocht vertelt. Terwijl hijzelf de televisie maar wat harder zet, duidt Rob: ,,Toen Joey uit zijn coma ontwaakte, kon hij niets. Hij heeft vrijwel alles opnieuw moeten leren. Slikken, eten, praten. Echt alles. Hij zat toen in een revalidatiecentrum en kreeg hulp op maat. Nu zijn we vijf jaar verder en worden we aan het lot overgelaten. Althans, voor ons gevoel. Hij krijgt nu een aantal revalidatie-uren per week. Voor zijn en ons gevoel veel te weinig om het uiteindelijke doel te realiseren: Joey zelfstandig laten functioneren."

Geestelijk weet Joey alles, maar zijn lichaam werkt niet meer mee

Voorlopig zit het er nog niet in. Zo is zijn rompstabiliteit nog niet zoals het hoort, waardoor lopen praktisch onmogelijk is en ook functioneert zijn rechterhand niet. Dit weerhoudt hem er niet van zoveel als mogelijk het normale leven op te pakken. Hij werkt twee dagdelen in de week als vrijwilliger bij zijn voormalige werkgever Reinaerde. In deze zorgorganisatie begeleidt de 33-jarige mensen die een geestelijke beperking hebben.

ZELF UITDOKTEREN Zijn eigen woning in Kattenbroek is volledig verbouwd en op de benedenverdieping zijn een slaapkamer en een douche gerealiseerd. Maar zelfstandig leven, nee… dat is momenteel onmogelijk. Vader, moeder en broer Dave zijn dagelijks met hem bezig en voor hen staat sinds vijf jaar slechts één iemand op nummer één: Joey Snijders. ,,We moeten alles zelf uitdokteren, want een ander doet het niet", aldus Rob. ,,Ik zal enkele voorbeelden geven. Als wij of vrienden met Joey naar de stad gaan en hij moet plassen, waar kan hij dan terecht? Onze binnenstad is prachtig, maar niet rolstoelvriendelijk. Dan moet hij letterlijk over een drempel getild worden om een restaurant met een wc te bezoeken of een stuk rijden voor een aangepast toilet. Joey is koppig en wil dat niet. Hij voelt zich dan gekleineerd en gaat er vandoor. Vroeger heeft zijn eigenwijsheid hem veel gebracht, maar nu zit dit hem in de weg. Of sporten… hij wil dolgraag sporten en kan dat ook. Alleen dan moet er wel continu iemand bij zijn. Als ik een tafeltennisballetje naar hem sla, kan hij terugslaan en heeft 'ie de grootste lol, maar zelfstandig lukt dit hem niet. Hij heeft één arm die functioneert en kan dan niet zijn stoel bedienen, een balletje opgooien en hem ook nog eens slaan. Allemaal van die dingen waar wij nu continu tegenaan lopen."

KNUFFELEN Zelf hoort de hoofdpersoon het gelaten aan. Af en toe onderbreekt hij zijn vader door hardop te zuchten. Joey Snijders begrijpt en hoort alles, maar kan zelf lastig praten. Het is dan ook zoeken naar woorden, maar met wat hulp lukt dit. Joey waardeert de hulp van zijn ouders en broer enorm, maar ook hij heeft door dat de gehele situatie hen niet koud laat. ,,Ik zie dat zij het moeilijk hebben. Ik roep ze dan bij mij", zegt Joey, terwijl hij met zijn hand een aaigebaar maakt. ,,Ik wil ze dan knuffelen en troosten."

Terwijl bij iedereen het leven doorgaat, lijkt die voor de familie Snijders al vijf jaar praktisch stil te staan. ,,We zijn continu aan het zoeken naar antwoorden", aldus Rob. ,,Ze worden door niemand gegeven, dus zullen we ze zelf moeten halen. Loodzwaar en vaak frustrerend, maar we houden ons vast aan de dingen die wel lukken."

EENZAAM De sociale kring rondom Joey is na het ongeluk minder groot. Sommige vrienden van vroeger laten hun gezicht niet meer zien en dat doet hem zichtbaar verdriet. De persoon die altijd in het middelpunt van de belangstelling stond, voelt zich nu vaak eenzaam. Het is dan ook niet voor niets dat hij niet meer bij GVVV wil komen omdat hij het gevoel heeft door sommigen in de steek te zijn gelaten. ,,Nee, nooit meer", zegt hij stellig. ,,IJsselmeervogels wel. Mooie club."
Vader Rob of zoon Dave moet dan mee, want moeder Sylvia kan dat niet. Ze wordt al emotioneel als ze eraan denkt. ,,Als ik iemand als laatste het veld op zie lopen, schiet ik vol. Daar liep Joey altijd..."

Als ik iemand als laatste het veld op zie lopen, schiet ik vol. Daar liep Joey altijd...

De familie Snijders blijft zoeken naar de juiste manier van leven. Voor Joey, maar ook voor zichzelf. Zij zijn vrijwel 24 uur per dag met hun zoon bezig. ,,Maar", wil Rob benadrukken. ,,Ik wil Dave benoemd hebben. Hij is het anker van dit gezin. Geweldig wat hij allemaal voor zijn broertje doet."

,,We doen dit allemaal uit liefde voor Joey. Bind zelf maar eens je goede hand op je rug en ga in een rolstoel zitten. Je bent dan zo beperkt en al helemaal als je nog niet zelfstandig kunt lopen. Daarom zijn wij er dag en nacht voor hem."

WAARDIG LEVEN Wat de toekomst het gezin gaat brengen, is onbekend. De familie Snijders blijft zoeken naar antwoorden en oplossingen, maar het feit is wel dat hij nooit meer 100% de oude wordt. Door middel van therapieën hoopt iedereen dat hij steeds meer een waardig leven kunnen hebben. Aan de inzet en wilskracht van de voormalig linksbuiten zal het niet liggen. Hij blijft vechten. Dag in, dag uit.